کاوش نیوز-حسین پایین محلی، آدمها در زندگی فردی واجتماعی با افرادی ارتباطات بیشتری دارند. برخی از این ارتباطات ممکن است ناخواسته باشد وبه اقتضای شغل یا سکونت باشد مثلا در یک آپارتمان یا در یک اداره. اما بخشی از مناسبات وجودی است. مثل خانواده و یا رهبران دینی وسیاسی که به آنان باور داریم ودوستشان داریم.این شخصیتها درعین استقلال وجودی تبلورهویت تاریخی یک قوم اند. برخی از اصحاب مثل شاعران، فیلسوفان،علما وبرخی سیاستمداران دراین زمره اند.

اما از این بین نیز می‌توان به کسانی به عنوان استثنا اشاره کرد. یعنی شما در بین حلقه ای که برایتان وجود  دارد وبرخی برایتان دوست داشتنی وقابل احترام اند ممکن است احساس یک وابستگی وجودی کنید.عمده مردم این احساس را نسبت به افراد درجه یک خانواده  و برخی چهره های ملی دارند. نمونه آن امام خمینی(ره)که در مراسم تشییع ایشان قریب به ۱۱میلیون ایرانی شرکت کردند درحالیکه جمعیت انروز ایران حدود 50 میلیون نفر بود.این بزرگترین تشییع در تاریخ بشری است که تاکنون ثبت شده و پس از آن شهید سپهبد سلیمانی.

رهبران دینی  نه بخشی از هویت تاریخی بلکه تجلی آن محسوب میشوند. واما قصه این حقیر وحضرت آقا(ره)که پس از نزدیک به نیم قرن باید به شرح حکایت دلدادگی پرداخت!

از ۶ سالگی پدر مرحومم عکس حضرت آقا را در تلوزیون به بنده به عنوان جانشین امام خمینی معرفی و همیشه از همان کودکی نسبت به شخصیت ایشان تعلق خاطر در من به وجود آورد.اما با گذر زمان این تعلق خاطر قوی تر شد و پررنگ تر جلوه نمود. چرا که علاوه بر احساس شخصی یک الگوی اجتماعی محسوب شدند. این علقه با عبور از نوجوانی به جوانی وجه عقلی، و ایدئولوژیک گرفت و در گذر زمان بعد فرهنگی و هویتی یافت. به نحوی که در نسبت خود با هستی و پدیده های جهان اگر به معرفتی دست پیدا میکردم آن تجربه معرفتی یا شهودی را به محک حضرت آقا نیز می‌سنجیدم.

مثلا اگر به دنبال کشف معرفتی در نظام وجود بودم این فهم را در منظومه معنایی حضرت آقا نیز جستجو میکردم تا ببینم نظر حضرت آقا دراین باب چیست و ایشان چه دیدگاهی در این حوزه دارند.از شعر، فلسفه، فرهنگ، هنر، سینما، کتاب، جامعه، تاریخ،غرب، مدرنیته، شرق، اسلام شناسی،ایران شناسی، موسیقی،ادبیات، سیاست، این تنها به حکمت نظری محدود نشد بلکه دامنه گسترده تری را در برگرفت و آن حکمت عملی بود.از تهذیب نفس و تدبیر منزل تا سیاست مدن.از خود شناسی تا خود سازی. در این برهه بود که تصمیم گرفتم ایشان رابه عنوان مرجع تقلید خود انتخاب کنم و مقلد ایشان باشم.اما زمان گذشت و زمان هرچیز راکهنه می‌کند جز مودت، دوستی و دلداگی.

و اینجا بود که جانم متوجه این شد که نه تنها رهبری سیاسی و مرجعیت دینی بلکه جایگاه ولی فقیه نائب امام زمان است.امامی که به باور شیعه غائب است و به قول فرانسوا توال، شیعه در انتظار اوست ومنتقد وضع موجود عالم ومذهبی سیاسی واجتماعی و باطنی.

                                    از میان خلق یک تن صوفی اند  مابقی در سایه او می زیند

اینجابود که جامم را و جانم را در ذیل این ولی خدا یافتم.

اگر از دوران کودکی ونوجوانی بگذریم و دوران جوانی را مرکز قرار دهیم از آنجا که حقیر علاقه مند به  کتاب و فیلم و فرهنگ و هنر وسینما و علوم انسانی بوده همیشه سعی داشته از پدر معنوی خود بیاموزد. نظر حضرت آقا را درباب شاعران ونویسندگان بزرگ ایران وجهان اعم از معاصر تا گذشته ها جستجو میکردم. رمان نویسان بزرگی چون داستایوفسکی، دن ارام شولوخوف، چخوف، ویکتورهوگو، تا شاعرانی چون فردوسی،مولوی،حافظ، سعدی، نظامی، بیدل،صائب تا شاعران هم عصر خودمان:اخوان ثالث،شاملو،قیصر،سید حسن حسینی، سلمان هراتی،ابتهاج، با گرایشات مختلف وگاه متضاد! ترجمه های مختلف از آثار بزرگ را می‌شناختند.  کاظم کاظمی از بیدل شناسان مطرح از خوانش کتاب خود درباب بیدل توسط ایشان قبل از توزیع در کشور برای مخاطبان میگفت. حضور هرسال در نمایشگاه کتاب و احوالپرسی با ناشران از

جمله سلوک هرساله حضرت آقا بود. کتابخانه بزرگی که هوش از سرهر فرزانه ای می‌برد. میگویند بورخس گفته بود بهشت برایم کتابخانه بزرگ است.آقا بهشت ساخته بود اما نه تنها برای خود بلکه برای ملتش با دعوت به کتاب! درحوزه علوم انسانی اعم از هستی شناسی تا معرفت شناسی  ایشان شناخت جامعی نسبت به جریانات فکری در جهان اسلام،غرب  از گذشته تا کنون داشتند.

 دستغیب در کتاب گذشته وآینده فرهنگی از ایشان به عنوان یک متفکر روحانی در دهه ۴۰ یاد کرده بود. شریعتی در حسینه ارشاد باایشان گفتگو ها داشت. جلسات خصوصی شعر با شریعتی و برخی چهره های دیگر داشتند. اولین کسی بودند که برای مرحوم شریعتی در مشهد مراسم بزرگداشت گرفتند. با دکتر داوری فیلسوف بزرگ زمانه ما حشر و نشر دائمی داشتند.

کتاب صلح امام حسن، نرمش قهرمانانه تاریخ  وترجمه کتاب سید قطب نشان از اشراف ایشان در حوزه تاریخ اسلام، اسلام شناسی داشت. سید مرتضی آوینی در کلام ایشان به سید شهدای اهل قلم معروف شد.چه نظرات کارشناسانه ای که در باب آثار سینمایی اعم از ایرانی تا خارجی ارائه میکردند.

خلق اصطلاحات علمی در حوزه فکری و اندیشه ای که بعضا بازتاب رسانه ای در خارج از مرزها داشت نیز حکایت از ذهن پویا و اجتهاد ایشان داشت: نهضت تولید علم وجنبش نرم افزاری، آتش به اختیار فرهنگی، ومردمسالاری دینی نمونه این تعابیر هست.

دیدار هرساله باشاعران و تهیه کنندگان سینما بخش کوچکی در کنار بازدید از نمایشگاه کتاب دارد که خود بحث مبسوطی برای پرداخت میطلبد.

نامگذاری سال و جهت دهی کلی کشور درسال از جمله ابتکارات قابل توجه حضرت آقا دارد.

ابن راباید در کنار سند توسعه ۲۰ ساله کشور لحاظ نمود که شامل نگاه تمدنی میشود.

لحظه به لحظه  زندگی این انسان بزرگ برای ما هم فرحبخش بود وهم آموزنده. زمان برای وی مقدس بود وهستی نزدش ارزشمند لذا به همه ابعاد هستی چون انسان کامل می نگریست و به آن توجه داشت.

از تبریک سال نو تا نماز عید فطر، از درختکاری و ذکر خوانش نامه یک دختر نوجوان درباب کاشت درخت مثمر،از برگزاری مراسمات محرم و ایام فاطمیه  که آقا میفرمودند رزق کشور را از مادرمان فاطمه زهرای اطهر (س)می‌گیرند. تا حضور در مناطق زلزله زده و گفتگوی صمیمی با محرومین. از لباس مبدل پوشیدن در بین اقشار مختلف تا دیدار های گوناگون با مردم عزیز از سراسر کشور در مناسبت‌های مختلف تا خبرگیری و ارسال چفیه برای برخی از اصحاب فرهنگ که در بستر بیماری بودند! حتی زیارت شهدا رابه ما می آموختی و جوانان رابه سه امر مهم تحصیل وتهذیب و ورزش دعوت میکردند.

ایشان نه تنها از هیچ لحظه ای در تاریخ جا نماندند بلکه به خلق لحظات تاریخی پرداختند.از تاکید بر راهیان نور و تقریظ بر کتاب‌های دفاع مقدس تا تاکید بر حضور تاریخی در انتخابات ومناسبتهای مهم چون روز ۲۲ بهمن، روز قدس، پیام تاریخی برای حجاج، روز ۹ دی و بصیرت گری دربرابر فتنه ها و جهاد تبیین برای جمهوری اسلامی به عنوان مدلی از مردمسالاری دینی.از سه اصل عزت ومصلحت وحکمت برای سیاسیون به عنوان مبانی جمهوری اسلامی یاداوری داشتن.

از روشنگری در مقاطع تاریخی برای امت اسلامی در  منطقه و نظم جهانی تا مقابله با فتنه گران داخلی!

کدام لحظه بود که نبودی؟کجا بود که نبودی؟!

لحظه لحظه حضورت و وجودت برای اهلش در عالم برکت داشت وآموزنده بود.از نماز میت برای سردار رشید اسلام سلیمانی تا آیت اله مصباح یزدی.

صدایت، نگاهت، قدمهایت! برای ما الگو بود!حضرت آقا برای جمهوری اسلامی وملت ایران چون کشتی نوح بود در حوادث و تلاطم عالم! بعداز دوران پرشکوه صفویه که حکومت ایرانی نه تنها مدل دولت ملت بلکه یک الگوی جهانی از ایران واسلام ارائه داد پس از ۴۰۰ سال این جمهوری اسلامی بود که درسایه مدل ولایت فقیه و امت_امامت توانست ایران را به شاهراه تمدنی برساند.

جمهوری اسلامی به رهبری حضرت آیت اله خامنه ای توانست یک میانبر تاریخی ایجاد کند و در نظم بین الملل به عنوان یک پارادایم در برابر لیبرال دموکراسی عرض اندام کند.

و اینها گوشه ای از حیات طیبه شما بود اقاجان! شمه ای از نفحات قدسی شما! ولی مرگت، مرگ سرخ بود چون خود آگاه و دل آگاه ومرگ آگاه بودید! شهادت به قول شهید آوینی لباس تک سایز است! شهادت گواه بر وجود تاریخی حق شماست. شما با شهادتتان مظلومیتان را برآنانکه در غفلت بودند اثبات کردید و بیداری آنان را رقم زدید! اتحاد مقدس و وحدت آخرالزمانی را شکل دادید! با خونتان جهان متلاطم شد تا دومینوی فروپاشی رژیم کودک کش و دست  امپراطوری اپستین از منطقه کوتاه شود! جهان بیدار شد! ملکوت حرکت کرد! دل مردم غزه شاد گشت! و کوتوله های سیاسی کشورهای عرب درحال جمع کردن بساطش برآمدند! جهان دید چگونه ۳۷ سال کشور را باتحریم اداره کردید وامروز جهان کمتر از 27 روز با بستن تنگه هرمز دچار اختلالات دیافراگمی شده! به عون الله...تنگه باب المندب راهم خواهیم بست! واما مظلومیت شما پایان ندارد همچنانکه مظلومیت مادرتان...هنوز پیکر مطهرتان را به خاک نسپردیم ...حرفها بسیار است و سخن کوتاه میکنم. به آیه ای که برایمان موکدا تلاوت میفرمودید.

دراین سالها قرآن را چه در بعد فردی چه تمدنی در کلام ایشان یافتم و پر بسامد ترین آیه کریمه در کلام ایشان آیه بود که به انسان امید میبخشد ومیتواند خاتمه کلام وعمل او باشد:

وَلا تَهِنوا وَلا تَحزَنوا وَأَنتُمُ الأَعلَونَ إِن كُنتُم مُؤمِنينَ﴿۱۳۹،آل عمران﴾

اما پایان شما پایان اسلام وایران نیست چون شما پایانی ندارید و براساس روایات آخرالزمانی با سپاهی ازشهدا رجعت خواهید کرد تا حقیقت قرآن رخ نماید:

وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ

(۵/قصص)